مطمئن بودم همین الآن از جات می پری و داد می زنی: «بازم سر کارت گذاشتم!!!!» و قاه قاه می خندی... بعد با دیدن چهره ی بهت زده ی من زود دستامو می گیری معذرت می خوای... من مهربونی رو از تو یاد گرفتم... و تو... تو می دونستی من زود باور می کنم... می دونستی که تا وقتی بفهمم بازم دروغ گفتی، دیگه دلم آتیش گرفته... واسه همین سر به سرم می ذاشتی... ولی این بار داشتی زیاده روی می کردی... دلم تیکه پاره شده بود... اما هر چی صبر کردم بلند نشدی...

حاضرم قسم بخورم که یه چشمک کوچولو هم بهم زدی...! می خواستی بگی رفتنم رو هرگز باور نکن...! ولی هیچ کس حرف منو قبول نمی کرد... هیچ کی... فکر می کردن دیوونه شدم...

بازم ایستادم... منتظر موندم تا دوباره از جات بپری و تیکه های قلب منو به هم بدوزی... ولی تو... تو چه ظالمانه پاسخ نگاه های پر التماس منو دادی... اما می دونم که دروغ گفتی...! چشمات بهم دروغ گفتن! خودت اینو دیشب گفتی! خودتو لو دادی...! گفتی اگه به ضربه های پی در پی قبلم گوش می دادی، می فهمیدی که چشما چه قدر دروغ می گن... به همین سادگی... و من از دیشت تا حالا به چشمای تو در لحظه ی رفتن فکر می کنم... به چشمایی که تا آخرین لحظه دروغ گفتن...

کاش قلب هر کس روی پیشونیش بود... اون وقت وقتی چشاش دروغ می گفتن محکم می زدی پشت دستش و بهش می گفتی: قلبت همین بالاس! واسه چی دروغ می گی؟!

راستی... امشب ماه کامله... هنوزم سر حرفات هستی؟   

********************************

پ.ن: به غير از کمی تشبيه و مجاز و استعاره و .... (!) واقعی بود...