اگر روزی رسيد که ديگر نباشم...

پروردگارا! به من آرامش ده تا بپذيرم آنچه را که نمي توانم تغيير دهم، دليري ده تا تغيير دهم آنچه را که مي توانم... بينش ده تا تفاوت اين دو را بدانم... و مرا فهم ده.... تا متوقع نباشم دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار کنند. جبران خليل جبران

خدايا،

به آن اميدم که اگر روزی چمدان هايم را بستم... و اميدی نبود به بودن و ماندن،

قلب ساکنم، در سينه ای ديگر و برای زمينی هايی ديگر بتپد...

و ريه های سرشار از «اکسيژن مرگم» در وجود ديگري، نفس های زندگی بخش بدمد...

http://www.iran-ehda.com

تراوشات ذهن یک نیمچه دکتر در تاریخ May 4, 2006 و ساعت 1:16 PM | لينك ثابت| نظرات (0)