این روز ها مد شده همه از ترس بنویسن! اون هم از ترس
های دوران کودکی... اولش فکر کردم بهتره آدم از ترس های امروزش بنویسه
چون گاهی یافتن ریشه ی ترس ها می تونه باعث شه که آدم راحت تر باهاشون
روبه رو شه... مثل همین ترس های دوران کودکی که امروز برامون معنایی
ندارن، جز اشتباه محض بودن شون... و فقط شاید با یک لبخند محو ازشون یاد
کنیم....! (یا شایدم مثل من با یادآوری شون قهقهه برنید!). 
حالا ترس های امروز بماند برای بک وقت دیگه!
و اما...
سلام!!!
سال نو مبارک! (بعد یه ماه
)
می دونید که من وقتی خوشم زیاد نمی نویسم! دکتر نهاوندی می گفت دو دسته از اطلاعات به طور ناخوداگاه در ذهن تون ثبت می شن، بدون اینکه تلاشی بکنید. یکی اتفاقات خیلی خیلی خوب و یکی هم اتفاقات خیلی خیلی بد! دلیلش هم چیزی نیست جز تلاش ذهن برای تجربه اندوزی!
منم در دو حالت به صورت نا خودآگاه نوشته بهم الهام می شه (
)!
یکی وقتی دارم از خوش می میرم، یکی هم وقتی داره از غصه می ترکم! و طبیعتا
چون در یک ماه گذشته هیچ کدوم نبودم، اینجا فوق العاده empty مونده! اما
این لزوما به این معنی نیست که زندگیم هم در این مدت به همین empty-ای
مونده باشه!!
