July 2007 Archives

همه ش یک هفته مونده به پایان این جهنم سوزناک. و با این حال، به نظرم میاد که این یک هفته طولانی ترین هفته ی دنیا خواهد بود. از اون هفته هایی که لحظه لحظه هاش کش میان و یه جورایی مطمئنی که اگه تموم شه، حتما دنیا هم باهاش به پایان می رسه... از این فاصله یک سراب دور از دست به نظر میاد... احساس می کنم که هرگز بهش نخواهم رسید.

تختم کنار پنجره است و پنجره رو به آسمان، به شب. بالشم رو تکیه داده ام به دیوار، درست زیر پنجره و جزوه ها رو پخش و پلا کرده ام روی تخت. طوری نشسته ام که قطره های ریز ریز بارون - که انگار نه مانده های آب پاشی خدا اند به باغ بهشتیش - یک راست فرود بیان روی صورتم، بلکه حس کنم اینجا زمین نیست، که یه دنیای رنگینه و من کنار یه آبشار کوچک نشسته ام و ذرات ریز آبی که از اون بالا سقوط می کنند، چهره ام رو خیس می کنند و مشامم پر می شه از بوی خاک نم خورده!

ولی متاسفانه اینجا تهران است، خانه ی ما، کنج یک اتاق ساکن که اصلا هم آبشار ندارد، ساعت 1.5 نیمه شب است و من دارم می خونم که دیفتری چنین است و چنان!