January 2008 Archives

پنج سال پیش بود. توی روزهایی مثل همین روزها که پرشین بلاگ تازه چند ماهی بود که افتتاح شده بود... اون روزها، تو وهله ی اول، خیلی دلم نمی خواست که افکارم رو، احساساتم رو و کلاً دنیامو با کسی شریک بشم... ترجیح می دادم که خودم باشم و دنیای خودم! اما اصرار بعضی از دوستان قدیمی اون روزها بود که بعد از چند ماه تجربه ی بلاگ نویسی و لذت بردن از این امکان ناب، پاشون رو کردن توی یک کفش نیم وجبی که جنابعالی هم باید بنویسی!!!! و این طور شد که اسم ما اشتباهی شد بلاگ نویس!

من، دلم رو کشتم. آره، من! خود خودم...

 توی تاریکی های اعماق وجودم، پشت یک دیوار گلی خلوت تنها گیرش آوردم و توی یک لحظه ی شلوغ که کسی حواسش به تلاطم تردید توی چشم هام نبود، آروم - آروم خفه اش کردم و لحظه لحظه ی آب شدنش رو تماشا کردم و وانمود کردم که سوزش دردناکی که ته گلوم حس می کنم، چیزی نیست جز اسپور چند قارچ حساسیت زا! (احتمالاً آسپرژیلوس...)

نفهمیدم که چرا این کار رو کردم. نپرسید. نمی دونم. احتمالاً همه اش تقصیر رفیق ناباب بود!!! کار این دنیای ریا کار که وادارم کرد دنیامو از دنیاش جدا کنم... که مجبورم کرد دور دلم حصاری بکشم که به هیچ جا باز نشه و بذارم توی تنهایی هاش بپوسه، بی اونکه لحظه ای نفس هاش که ته تهای نفس های خدا بود لا به لای جنگل های مه گرفته ی بهشتش، وجود سردم رو گرم کنه... بلکه بهم اجازه بدن توی قلمروی تنگ این دنیا کمی راحت تر نفس بکشم...!

و بعدش در جواب نگاه های آدم ها، لبخند های دروغین زدم و سرم رو عین بز تکون دادم که آره و بعله و البته (!) و اینها....!!! روش خوبی بود برای فرار از گناه، برای از یاد بردن یک قتل فجیع، برای فراموش کردن یک وجود بی عمق، یک روح بی خدا،  یک جسم بی دل... انگار که نه انگار! وکی می فهمید؟!