...و آن وقت است که دست دراز می کنی سوی عقربه ها و ثانیه ها را می کشی و می کشی و به حایی نمی رسی. که انگار امتداد تمام ثانیه ها - مثل کلافی پیچیده، مثل درختی که امتداد تنه اش می رسد به مشتی ریشه ی انبوه و درهم - ختم می شود در انبوهی از لحظه های تکراری ملال آوری که زیر خروار خروار خاک حس های «همین جوری» گم می خواهد بشود...

و همین جوری حس های «همین جوری» ات، تمام حجم نکرده ها را پس می زنند و می خواهند با کارهای «همین جوری» بی هدف شان، تب کشدار ثانیه هایت را کمی آب یخ بزنند.

- همین جوری دراز می کشی و گوشی را می گیری دستت و inbox ت را به هوای پیامی که معلوم نیست چیه و از کی، اون قدر بالا و پایین می کنی، که آخر سر بی که به نتیجه ای رسیده باشی، همین جوری  با عصبانیت بیاندازیش به کناری.

- همین جوری دفتر و کتاب هات را به هوای یه جمله ی نامرئی، یه خط جدید، دو تا واژه ی دوست داشتنی ورق می زنی و بعد همین جوری بی خیال می شوی کلن، بس که هیچی نیس که پیدایش کنی. همه ی واژه های تکراری ات را از بری دیگر. همین جوری.

- همین جوری ویترین مغازه ها رو زیر سایه ی نگاه سنگینت آب می کنی، همین جوری بی دلیل خرید می کنی و پول ها را دور می ریزی، همین جوری به قول دایی بازار را از گندیدن نجات می دهی، بی که بدانی چرا. همین جوری. شاید چیزی شد، حسی آمد، کسی پیدا شد لا به لای این خرت و پرت ها. همین جوری دیگه، همین جوری.

- همین جوری صفحه ی TV را به امید فرجی که اصلن جایش این دور و اطراف نیست، هی از این کانال به سمت اون یکی حواله می کنی. همین جوری. بی که لحظه ای هم حتی مرکز پردازش اطلاعات بینایی یا شنوایی ات کوچک ترین پیامی را از سوی عصب بینایی و شنوایی اش دریافت کرده باشد. همین جوری زل زدی به پیکسل های تصویر. به امید گذران چند لحظه ی همین جوری. همین جوری.

- همین جوری لای تپه تپه آت و آشغال های ته ته دلت، دنبال چیزی می گردی،  چیزی که مدت هاست  انگار گم شده و پیدایش هم نمی شود. حسی شاید. دنبال یه حسی که نیست. و  اصلن نبوده است شاید هم هیچ وقت. فقط می گردی. همین جوری...

...و لحظه های این هفته ام پر بود از همین جوری های کشدار بی نتیجه. همین جوری هایی که مقیاس زمان را بر هم می زدند:  توی دلم یک عمر طول می کشیدند و روی ساعت ها، فقط چند ثانیه  ی ناقابل...

لحظه هایم همین جوری، «همین جور» وار گذشتند فقط. به سختی.

*

سمیولوژی عملی مان این هفته با 2 روز کلاس کسب مهارت های بالینی توی بیمارستان فیروزگر، افتتاح شد! و این همه ذوق و شوقم برای استفاده از این دست ها در زمینه ای به جز لقمه ی آماده ی «جزوه» در دهان دیگران گذاشتن، با احتساب چند تا مشکل کوچیک ناقابل (!) به حقیقت پیوست! مونا و مرضیه با هم افتادند توی یک گروه و من یک گروه دیگه! (:/ (من که مشکلی ندارم با این قضیه، فقط دیگه واسه شون شیر کاکائو نمی خرم :دی)  و مرضیه هم برای عقب نموندن از شیرکاکائو گرفتن، گفت که تو خودت  همیشه می تونی گلیمت رو از آب بکشی بیرون!! ماها هیچ کدوم مون تنهایی نمی تونستیم!!!

و من هی توی این دو روز گلیم های سنگین از آب بیرون کشیدم، اون هم توی دو تا بخش فوق العاده!:  اورولوژی و زنان!!!! و گلیم اول به صورت معاینه ی پروستات بود و گذاشتن سوند! و گلیم دوم هم به صورت گذاشتن اسپکولوم و معاینه ی واژینال و لمس رحم و تخمدان و انجام مانور های لئوپولد جهت پیدا کردن سر و کله بچه توی شکم مادرش!!!!! (گلیم های سنگینی بودن خداییش می دونم :دی اون هم وقتی اولین باره که پریدی توی آب، دنبال گلیمت می گردی!)

... و توی بیمارستات روپوش سفید پوشیدن و این ور و اون ور دویدن، خصوصن اگه کلاس های کسب مهارت های بالینی کنار در اورژانش باشه (!) یه فایده ی بزرگ داره، اونم اینه که همه ی همرهان بیماران، از شما به عنوان «خانوم دکتر» آدرس می پرسن ((: و ما هم که جز در اورژانس و در کلاس هامون و در رختکن و در بوفه، در جای دیگه ای رو هنوز یاد نگرفته ایم، در این جور مواقع بدجوری ضایع می شویم و ملت را شوت می کنیم سمت چهار تا خانوم دکتر واقعی!!!

هفته ی بعد ENT (گوش، حلق و بینی) و اطفال داریم! مطمئنم هر چی که باشند، از اورولوژی و زنان بهتر خواهد بود بالاخره...!! (والله!)

*

ماه دوم پاییز هم رسید. ماه اول رو تا دم در همراهی کرد و بعد راهیش کرد به همان جایی که خودش یازده ماه تویش حبس بود و بعد هم شاد و خندون آمد و توی حیاط خانه ی ما جا خوش کرد!

هنوز هنوز هم هوا اون جوری که دوست دارم خنک نشده ها، اما شب که می شه، نمی دونم دماسنج بدن منه که چون سرش به جایی، چیزی خورده، مایع قرمز توش یک دفعه عین دلی که هرررری بریزد پایین، سقوط می کند، یا واقعن واقعن هوا اون موقع ها سرد تر می شه! ...اما خلاصه که من یکهو دمایم بدنم کن فیکون می شود و در و پنجره ها رو مثل برق گرفته ها می پرم و می بندم و  یه ژاکتی، سویت شرتی چیزی می پوشم و جورابامو پام می کنم و بعد ناخودآگاه نوک انگشتای یخ بسته ام (من سندرم رینودز دارم فکر کنم :پی)  دلشون بدجور هوس یه فنجون چای و قهوه ی داغ می کنه که بچسبن بهش!!

و گاهی وقت ها پیش می آید که آدم دلش می خواهد، خیلی چیزهایی که هست، نباشد و وانمود کند که کلن توی عالمی دیگر، نقش آدم دیگری را بازی می کند. مثلن آدمی که هیچ سر رشته ای  از بهداشت و پزشکی و تغذیه نداشته باشد و روحش هم خبر نداشته باشد که نه تیوفیلین چای زیادیش خوب است، و نه کافئین قهوه!! (1) ...و هی برای خودی چاش و قهوه بریزد یکی در میون؛ و سر انگشتاش هی داغ بشوند و دل سردش هم دزدکی گوشه کناری از سرمایش را آغشته کند به داغی یه مایع جوشان. و بعد جریان گرما آروم - آروم و بی صدا، نقطه به نقطه، مولکول به مولکول خودش رو پخش کند توی کوچه پس کوچه های خاکستری دلی که بادی گرد و خاک تهی بودن شان را به این سو و آن سو تکان می دهد و یه دفعه چراغانی شان کند! و حس گرمایی که ذره ذره می پیچد توی وجودت، کم از حس یه جشن و سرور نیست!

...و بعد می تونی درست تا لحظه ای که انرژی ات ته نکشیده و گز گز سرما از عمق دلت این بار - در جهت عکس، به سمت بیرون خرامان خرامان به راه نیفتاده، به کار و زندگی ات برسی! و بعدش هم که معلوم است! روز از نو، روزی از نو :دی

(اصلن هم لازم به یاد آوری نیست که کسی که این همه  چای و قهوه را نوش جان نموده و توی معده اش دریاچه ی مصنوعی بکارد، به ازای هر فنجون، باید بهایی بپردازد، معادل دو سه بار به میهمانی WC رفتن...!)

*

شنبه تعطیل است انگار! والله ما که برای n مین بار بلیط گیرمون نیومد که بریم به صابخونه مشهد و این خانوم یه سری بزنیم! اما هر کی که رفته  مسافرت یا ولایت رو براش آرزوهای خوب خوب می کنیم! الهی که خیلی زیاد بهش خوش بگذره و یه خورده از خوشی هاش رو هم بفرسته واسه ما که نیازمندیم! (؛

---

پ.ن: استاد پاتولوژی می گفت که غذاهای تند و دودی و نمکی و ترشیجات خیلی بدند برای پپتیک اولسر (زخم معده).

اما من (یعنی استاد) حتی اگر پپتیک اولسر هم داشته باشم، محاله ترشی مو نخورم :دی

پ.ن2: به نیمچه بلاگ ما در اینجا هم سر بزنید :دی

پ.ن3: تراک 12 از آلبوم «یه شاخه نیلوفر» محسن چاوشی...