*

امروز من اولین پیاده روی پاییزه ام رو جشن گرفتم! اون هم با یک کتاب عظیم چهار پنج کیلویی و یک پوشه و یک کیف غول پیکر و دماغی که مجدداً با رسیدن پاییز، آلرژی بی رحمانه نشونه اش گرفته و به شدت آویزونه!:پی و من نتونستم بر نفس اماره ام که اصلن (1) اصلن حواسش به مچ ناقص و خسته ام از یک خروار جزوه نویسی نبود، غلبه کنم و عین بچه ی آدم یه تاکسی بگیرم بیام خونه! :دی کلن بی خیال مچم شدم، دو بسته آنتی هیستامین هم گرفتم تا برم به جنگ فین فین ها و صدای فریاد راننده های تاکسی خطی رو هم نادیده گرفتم و زدم تو دل خیابون! 

...و خیلی کیف داد، هرچند هوا هنوز زیاد خنک نشده! چون من هنوز هم طعم بادهای یخی که اواخر پاییز یک راست صورتم رو هدف می گرفت و من حس می کردم که لپ هایم یخ زده اند و بی حس شده اند از حضورشان، زیر دندان هایم هست! ...و بد جوری منتظرم که هوا خنک تر تر شه از اینی که هست...! (؛  

*

دانشگاه این روزها خیلی شلوغ است. هر طرف را که نگاه می کنم، دسته دسته چهره های جدید و بشاش و پر انرژی می بینم. ترم اولی ها، برق نگاه شان لوشان می دهد. اصلن نیازی نیست که چیزی بگویند!! و من هر بار که از کنار یک دسته ی شاد و شنگول شان که هنوز گیر آناتومی1 (2) و بافت شناسی و امثالهم اند، رد می شوم، لبحند معناداری تحویل شان می دم و چون ته لبخندم خیلی چیزهای مرموز و عجیب و ناشناخته ای ( :دی ) نهفته است و عین لبخند مادربزرگ ها می ماند (!) بیچاره ها چند لحظه با چشم های از حدقه در آمده و لب هایی که بین پاسخ به لبخند و سوال مانده اند، نگاهم را پس می دهند و من توی خماری می ذارم شان و می روم:پی! چون واقعن نمی شود اذیت شان کرد و این همه تازه نفسی و نشاط شان را نادیده گرفت و زد توی ذوق شان و گفت: «...که عشق آسان نمود اول ولی...» (؛ با خودم می گویم بذار خوش باشند! شاید شد که اینها هم تا ته ته مسیر، همین قدر پر شور و شوق باشند و همین طوری که این روزها دانشگاه رو گذاشته اند روی سرشون، فردا هم دنیای علم رو بذارند رو انگشت کوچیکه شون!!

*

پریروز ها دیر از خواب پا شدم. پریروز توی ترافیک گیر کردم. پریروز چهل دقیقه دیر رسیدم! و داشتم بدو بدو می رفتم طرف در دانشکده که یک دفعه دیدم نیلوفر داد می زند: «کجا می ری! استاد نیومده، کلاس هم کنسله!!» ...و اگر صد و پنجاه تا لپ لپ هم توی اون لحظه بهم کادو می دادند، شاید این همه شاد نمی شدم که با همین چند جمله ی کوتاه شدم (: خصوصن اینکه توی راه همه اش داشتم فکر می کردم که خدا چه قدر دوست دارد اون هایی رو که وقتی دیر می رسن، استاد هم بر حسب اتفاق اون روز دیر میاد! و نمی دونستم که خدا ما را هم که این همه فکر می کردیم کم دوست مان دارد، یک عالمه دوست می دارد!! چون اصلن کاری کرد که استاد حتی دیر هم نیاید!!! مونا که احتمالن اگر حافظه ی سه ساله ی حضور در دانشگاه مان را زیر و رو می کرد، تاخیری توی کارنامه ی درخشان اعمالم نمی دید، گفت: «فکر کردم با استاد تبانی کرده ای!!» (؛

*

کلاس های سمیولوژی (نشانه شناسی) عملی مان هفته ی بعد توی فیروزگر کلید می خورد و هیجانی که دارم از این بابت وصف ناپذیر است!  Stethoscope (گوشی!) ام رو آماده کرده ام و فشار سجنم رو هم گذاشته ام یک گوشه و می خواهم همین امروز و فردا برم انقلاب و یک روپوش نوی نوی نو بخرم! چون اصلن دوست ندارم اون روپوش به قول بچه ها «میت»-یم رو که دو سال با جسد ها سر و کله زده و صاحبش عصب ها رو به عنوان علامتی برای امتحان گره زده و شریان و ورید ها رو با ماژیک زنگ کرده تا مشخص باشند (:دی) و عطر خوش فرمالین سالن تشریح (!) لای تار و پودش جا خوش کرده و هنوز که هنوزه صدای دکتر ف. توش می پیچه و اون سوال مسخره ی آناتومی تنه که دکتر ع. طرح کرده بود، توی سوراخ دکمه هاش باقی مونده، رو دوباره توی این شروع تازه با خودم همراه داشته باشم!! همه چیز همه چیز همه چیز، باید نو باشه! خصوصن روپوشم! (؛

*

یکی از همین روزها داشتم فکر می کردم که اگر ازم بپرسند چه واژه ای رو دوست داری، چی حواب خواهم داد! و نتیجه ساده بود و سریع: «جاری»! چرایش را نمی دانم راستش :دی اما چند سال پیش «بنجره» برام پر بود از معنی و نصف کلمات شعر ها و نوشته های بی در و پیکرم شده بود ینجره و ینجره و ینجره! و حالا شده «جاری»! نمی دونم که چرا این همه دوستش دارم! انگار که سرشاره از یک نوع حس حرکت و هستی. حس می کنم که زنده است و جریان دارد! و زنده بودن و جریان داشتن هم انگار برای من یعنی خیلی چیزها... یعنی نهایت! حس می کنم که خدا هم جاری است. و من دوست دارم که مثل اون جاری باشم. و همه جا باشم و همه جا بمانم. حتی اگر به بهانه ی دو خط نوشتن هم که باشد، دوست دارم که عطری هرچند ضعیف از من توی هوا «جاری» باشد تا آدم ها را میان این همه هوای گرد و خاک گرفته ی این روزها، لحظه ای نگه دارد تا بویش کنند و حسش کنند و پر شوند از یک حس زندگی وجریان دائم و در فوران اندیشه و احساس پر بشکند تا مرز «جاری» شدن...! (چی شد....! /-: )

نمی دونم والله...! خلاصه که این روزهای پاییزی درخشان را جاری ام در جاری...! (؛

*  

جویبار لحظه هاتان جاری!  X:

پ.ن: راستی، تو چه کلمه ای رو دوست داری؟! :دی (فرض کنید دعوتیه برای یک بازی جدید! (؛ )

---

(1) نمی دونم، اما انگار تازگی ها مد شده که تنوین ها رو حذف کن و به جاش به یک نون بسنده کنند! حالا ما هم جهت رعایت شعار پاس داشتن همیشگی زبان خوش پارسی، تنوین ها را حدف می کنیم، ببینم چه می شود!

(2) دانشگاه ما هم از این ترم طرح رفرم رو به صورت آزمایشی داره اجرا می کنه.