داشتم می گفتم. دیده ای بعضی از این راننده ها را که وقتی تو مثل یک خانوم متشخص می روی سمت خط کشی عابرپیاده تا عرض خیابان را از آنجا، یک جور «متشخصانه» ای طی کنی؛ تا تو را می بینند، تمامی احساسات و تمایلات فرو خورده ی کودکی شان به قول فروید، به صورت ناخودآگاه در شان شعله ور می شود. و بعد از ترس آنکه مبادا تو از خط کشی عابرپیاده زودتر از آنها عبورکنی، و بدوی آن سو و فریاد بزنی «ساک ساک! من بردم!»، یک دفعه چنان پا را محکم فشار می دهند روی گاز و داد می زنند که «برو کناااااااارررر!!» و بعد از فاصله ی دو میلی متری بینی مبارکت مثل برق رد می شوند که تو مو و روسری و مقنعه و مانتو (و خلاصه هر چی که داری!)، یک دفعه می رود توی هوا و هم گام با نسیم ملایمی (!) که از این همه سرعت ناگهانی بر جای مانده، چند لحظه ای را در هوا به صورت slow motion می رقصد. و گاهی هم سرعت این نسیم به جا مانده چنان رمانتیک-گونه (!) بالاست، که افکار مغزت را هم تکان تکان های ناموزون می دهد و تو چند لحظه می مانی در بهت؛ که «الان چی شد اون وقت...؟!» و «اگر دو میلی متر اون ور تر بود اون وقت، من الآن در کدام منطقه از خیابان و دقیقن با چه positionی نزول اجلای کرده بودم اون وقت؟!».

و هی این «اون وقت» ها را می کوبی توی سرت و آخر سر به این نتیجه می رسی که مگه اینجا خط کشی عابرپیاده نبود اون وقت؟! و بعد کمی تفکر واقع بینانه، این نتیجه گیری فاقد منطق را می اندازی دور و نتیجه ی واضح و مبرهن رضایت بخش تری را دو دستی می چسبی و می رسی به اینکه «اینجا ایران است» اون وقت! و لابد همین است که ایران را این همه دوست داشتنی تر کرده از همه جاهای دنیا؛ چون هیجان رالی هم توی خیابان هایش دارد اون وقت!! (؛

*

اما راستش از این همه شوخی و ایران بودن ایران که بگذریم، گاهی پیش می آید که خیایان زندگی آدم ها هم همین جوری می شود. گاهی ماشین پشت ماشین و موتور پشت موتور حمله می کند بهت و تازه توی خیابانی مثل خیابان های زندگی، safe zone ی به اسم خط عابر پیاده یا همان zebra crossing معروف هم اصلن وجود ندارد! و فکر کردن و امید داشتن به اینکه هست چنین zebra crossing امنی در حتی یکی از این همه نقطه ی زندگی، آدم را تبدیل می کند به یک zebra ی آدم نما! و آن وقت قصه می شود قصه ی ما که به امید وجود چند تا خط سیاه و سفید گول زننده وسط میدان هفت تیر، به صورتی خوش حال و سرخوش می خواستیم از آن عبور نماییم، که چیزی نمانده بود knock out بشویم!! (و تازه بنده اندکی تا قسمی «خیابون فوبیا» هم دارم، پس فکر کنید که دیگه چه قدر ترسیدم!!! :دی)

...و همه زندگی ها شان پر است از خیابان های نا امن و نقطه های تاریک بی عبور. اما انگار که آدم ها توی برخورد با خیابون های خطرناک زندگی ها شون، تقسیم می شوند به دو تا دسته. بعضی ها وقتی که می بییند نقظه ی امنی نیست، دل می زنند به دریا و می گویند «...که این طوریه؟! نشونت می دم!» و می پرند وسط بزرگراه تا ببیند کدام موجود گنده ای جرئت می کند که چپ نگاه کند بهشان. (نفس کشششش!) و هنوز سین نفس را نگفته که یک تریلی پرتاب شان می کند توی چمن های کنار بزرگراه مدرس.

بعضی آدم ها اما، ابرو ها را می اندازند بالا و می گویند «بچرخ! ما باهات نمی چرخیم!» :دی و این طور شده احتمالن که من این دفعه که گذرم خورد به میدان هفت تیر، دیدم که آنجا که یکی داشت من رو می فرستاد اون دنیا، پل هوایی زده اند!! ((: و خیلی خوب است که آدم ها یاد بگیرند، روی خیابان های پر رفت و آمد زندگی شان، که سد شده اند جلوی تمام رفتن های شان، پل بزنند. و بعد از آن بالا ها به آن همه سنگ و مشکل که خودشان را پرتاب کرده اند وسط گذرگاه های زندگی شان، و دست و پای شان را بسته اند تا نروند و نرسند هیچ وقت، لبخند های دو نقطه دی تحویل بدهند، با یکی دو جفت دندان مصنوعی اضافه ترجیحن.

*

بگذریم. می خواستم بگویم که همیشه نمی شود شاخ به شاخ شد با مشکلات. نمی شود همیشه که حمله کنی بهشان. داد بزنی و بگویی که بروند و دست بردارند از سر بی مویت. گاهی مشکلات ما، مثل غول های بی شاخ و دم ترسناکی هستند که فقط هیکل شان گنده شده و دو تا چشم زهره آب کن شان هم از جد بزرگشان بهشان به ارث رسیده، همین. مغز ندارند اما. فکر ندارند مثل ما. فقط مجموعه ی ثابتی هستند از وقایع و رخدادها و بینش ها و برداشت های درهم پیچیده که خودت جان داده ای بهشان و آن دو تا چشم خوفناک را هم خودت تصمیم گرفته ای که بذاری از مادر جدشان به ارث ببرند. خودت ساختی شان توی جریان خواستن ها و نخواستن هات، کردن ها و نکردن هات و رفتن ها و نرفتن هات. که اگر نمی رفتی و نمی خواستی و نمی کردی خیلی کار ها و سر جات می نشستی - خیلی محکم - مثل مجسمه ها، مشکل داشتن هم معنایی نداشت. خودت ساخته ای شان وقتی که تصمیم گرفتی پا بذاری توی خیابان ها، و خودت هم باید خراب شان کنی تا بروی باز هم و رد بشوی. تا نگذارند که نتوانی ادامه بدهی آن رفتن اولیه ات را. که هر قدمی را که می آیی بر داری، دنیا هزار جور به وسیله ی خودت، خودت را امتحان می کند که ببیند، می شود راهت داد توی جاده ها، که ببیند امیدی هست به رفتنت و رسیدنت اصلن، یا که نه.

باید بجنگی باهشان. اما راهش نه با زور بازوست و نه با فریاد های ته حلقت. که همه ی اینها را خودشان از بَر اند، بس که از جنس همان «تو» اند، وقتی که همه چیز داری، جز فکر. باید دورشان بزنی و بهشان بخندی به خاطر نداشته ها شان. باید رد شان کنی، طوری که خودشان هم هیچ نفهمند که چی شد و سر جاشان میخکوب شوند. که گاهی نباید با سد های بزرگ مثل خودشان رفتار کرد، که دو تا سد وقتی که به هم بخورند، یا هر دو می شکنند یا هیچ کدام...

«پل» باید بزنی روی شان، گاهی.

همین.