January 2009 Archives

امروز داشتم فکر می کردم که بیشترین زمانی که من می نویسم، آن وقت هایی است که توی ماشین نشسته ام و از پشت پنجره زل زده م به بیرون. همان موقعی که از نیم ساعت گرفته تا یک ساعت را توی خیابان های این شهر درندشت می چرخم تا برسم به آنجا که باید و اگر دنیا را آب هم ببرد آن موقع، من یکی که نمی فهمم! همان زمان که می نشینم پشت آن شیشه ها و خلوت می کنم با خودم و برای خودم و محاله که بنی بشری را هم توی این خلوت راه بدهم. همان موقع که اگر کسی همراهم باشد، گاه گاه شده که متوجه شوم دارد با تعجب نگاه می کند که ببیند من دقیقن توی کدام گودال آب غرق شده ام که این همه دور شده ام از این دنیا! همان موقع که یادم می رود کس دیگری هم توی این دنیا وجود دارد غیر از من یا که اصلن می شود غیر از این حس فوق العاده که همه ش ریخته لای مولکول های آن جای دوری که چشمم از پشت پنجره به آن است، ولی نیست، هم وجود داشته باشد اصلن روی زمین.

پرم از یک حس انتظار شیرین. و آدم منتظر یک واقعه ی خوب که باشه ها، روزها یک جور عجیبی می شن. کش می آن، ولی حتی کش اومدن شون هم به دلت می شینه. فکر می کنی که می خواهند کمکت کنن که هیچ وقت نیاد، تا هیچ وقت تموم هم نشه! و احتمالن این مورد از جمله معدود مواردی است که می شود نسبت به لحظه هایی که همیشه ی خدا با شتاب در جهت عکس حرکت تو از کنارت عبور می کنند و حرصت را در می آورند، به مقداری غیر قابل توصیف، احساس خوبی داشت!