یک چند هفته ای می شود که افتالموسکوپ و اتوسکوپ خریده ام. (از این چیزهایی که باهاش ته چشم و پرده ی گوش رو نگاه می کنند!). آن قدیم الایام که جوان بودیم (ترم پیش و می گم :پی) یک استادی داشتیم که فیزیوپاتولوژی قلب، مبحث MI (سکته قلبی) رو درس می داد و درس دادنش هم عالی بود! ...و خلاصه که روزگار گذشت و ما این ترم یهو موفق شدیم توی بیمارستان رجایی خیلی اتفاقی پیداش کنیم و وادارش کنیم که اونجا برامون کلاس خصوصی بذاره و از نزدیک بیماری های قلبی رو نشون مون بده! :دی بیچاره هم فورن قبول کرد و گفت که هفته ای یک بار بیایید، هر دفعه یک چیزی یادتون می دم، اما یک شرط داره! اونم اینه که قیافه هاتون رو بکنید عین دکترها! این چه وضعیه؟! گوشی تون کو؟! (فقط مال من دور گردنم آویزون بود :دی)، افتالموسکوپ؟ اتوسکوپ؟ چکش رفلکس؟! لیبل تون؟ (کارت شناسایی ای که باید روی روپوش باشه!) و خلاصه که یک جورایی حالی مون کرد که بدون اینها من شما رو عمرن به رسمیت بشناسم! و بعد هم رفت سراغ یک بیمار و گفت که این بیمار الان چشمش یک سری ضایعه دارد که مربوط می شود به بیماری قلبی اش، اما شما افتالموسکوپ ندارید که ببینید که! من هم با مال خودم نشونت نمی دم (تا دل تون بسوزه!! ((:) و این جوری ها شد که ما مصمم شدیم که به حرفش گوش کنیم...!

خلاصه! (جونم براتون بگه که....! :پی) من یک خرده تحقیق محقیق کردم و از 4 تا مدل موجود افتالموسکوپ-اوتوسکوپ، از روی گفته ی استادا یکی رو کلن از رده ی انتخاب هام حذف کردم، به خاطر قدیمی بودن یه مدل دیگه، اونو هم حذف کردم و بعد یه راست رفتم سراغ یک از آشناهام که ایشون یک آشنا داشت (!) که این فرد توی کار فروش این جور دم و دستگاه ها بود، تا اونها کمکم کنن از روی دو تا مدل باقی مونده، بهترینش رو انتخاب کنم. و در عرض کمتر از پنج دقیقه هم بعد یک بررسی ساده، مدل مینی 3000 هاین رو به مدل مینی 2000ش ترجیح دادم و قضیه حل و فصل شد و من افتالموسکوپ-اوتوسکوپ دار شدم!

قضیه ی مشابهی هم برای اون دسته ای از دوستام که با من پیش اون استاد مون اومده بودن؛ مطرح بود. هر کدوم یه جوری خیلی سریع با چند تا صلاح و مشورت یک مدل رو انتخاب کردن و خریدنش. این وسط اما، یک نفر بود که نمی تونست انتخاب کنه. که هی 6789 بار از 4567 نفر می پرسید که اونها چی کار کردن و چی خریدن و پیش کی رفتن و آخر سر هم که من راهنمایی ش کردم بره پیش اون آشنای خودم، بگی نگی از کارم پشیمون شدم ((: چون بعد از رفتنش، اون آشنا بهم زنگ زد که این دیگه کی بود فرستادی؟! یک ساعت و نیم اینجا هی با این مدل ور رفت، هی با اون مدل، هی گفت اینو ببینم، اونو ببینم، به نظرتون این بهتره، اون بهتره؟ این چرا این جوریه، اون چرا اون جوریه! و خلاصه که همه رو عذاب داده بود و وقتی هم که رفته بود، همه شون نفس راحتی کشیده بودن و به بنده هم سفارش شد که لطفن دیگه از این مشتری هات نفرست واسه ما، جان مادرت!! ((:

خوب گاهی انتخاب کردن سخت است واقعن. خیلی سخت. که آدم هیچ وقت از فرداش خبر ندارد و یک اشتباه حتا کوچک، قدرت آن را دارد که یک روز نه چنان دور، خیلی زیاد اذیتش کند. با این حال به نظرم، دنیا یک جور عجیبی است. انگار که آینه ای باشد که طرز نگاه خودت را به خودت بر می گرداند. ساده که ببینی، ساده می شود. پیچیده اش که کنی، در کلافی می پیچد. و من فکر می کنم که یک چیزی را توی این سال ها خوب یاد گرفته ام. آدم ها فکر دارند! فکر باید کرد، مشورت باید کرد، یک جور بی طرفانه ای، بی آنکه حرف کسی را به خاطر آن کسی که هست یا نیست زیاد یا کم جدی بگیری. و بعد همه را باید گذاشت کنار هم و بعد تصمیم گرفت و محکم رفت ایستاد لبه ی پرتگاه. و توی آن لحظه باید مصمم بود. باید اعتماد داشت به آن ذهنی که این همه فکر کرده، به عزیزانی که فکرهای شان را گذاشته اند روی مال تو، و به خدایی که آن بالا ایستاده، نگاه می کند تلاش هایت را. و چشم ها را دیگر باید بست روی همه چیز و همه کس و پرید، به آن امید که آن یک عدد کسی که می داند چه می شود آخر، بال هابت بشود توی این پرش. که نباید وقتی که به خودت، به مشورت دهندگانت و به خدایت ایمان داری، تا لحظه ی آخر دامن هر کس و ناکسی را که از راه می رسد بگیری و بپرسی که «بپرم آیا؟!».

  
...راستش، از هر شش یا نمی دانم لابد 7 میلیارد آدم روی زمین هم که بپرسی بپری یا که نه، هیچ تضمینی وجود ندارد که آن چیزی بشود که آنها می گویند. پس لابد نباید مهم باشد که بیش از آنچه لازم است روی دو راهی ای - هر چند حساس -  مکث کنی و لحظه هات را به باد بدهی...

...دنیا در عین پیچیدگی اش، ساده تر از این حرف هاست، زندگی کوتاه تر تر و خدا هم همین نزدیکی ها تر تر تر! (؛

سخت نباید گرفت به گمانم گاهی...

---
پ.ن: نظرات مخالف را می پذیریم!