حول و حوش ساعت 17:30 امروز بود. شبکه 3 انگار یک برنامه ای را سه شنبه ها نشان می دهد، به اسم «آسمان آبی» با اجرای ژیلا صادقی که درباره ی پیوند عضو است.
حال
و هوای برنامه راستش یک جور خاصی بود اصلن. طوری که ندانی حتا اگر که
موضوع بحث دقیقن چیست، فضای فضایی اش (!) خود به خود پاهات را از زمین می
کند می برد می گذارد یک جای دور، انگار که یکهو دنیا جای کوچکی می شود
برای آدم و همه ی زندگی ات می شود آن قاب رنگین تلویزیون و حرف های آدم
های توش و بعد که فهمیدی منظور از این حرف ها و مصاحبه ها چی بود، دلت
خودش بدون ذره ای تردید اقرار می کند که تسلیم تسلیم شده است!
