توی برنامه ی امروزشان که من یکهو خیلی اتفاقی دیدم، یک دختری را نشان دادند که از بدو تولد بیماری ارثی سیستیک فایبروزیس را برایش تشخیص داده بودند و حالا نیازمند جدی پیوند ریه بود، بعد ١٣ سال تحمل سختی های این بیماری. دخترک سنش کم بود ها، 13 سال فقط، و تازه چهره اش به 10-11 ساله ها می زد، اما این «نداشتن ها» و «نتوانستن ها» آدم های دنیا را به شدت «آدم» بار می آورد! دخترک طوری حرف می زد که چهره اش را نمی دیدی، فکر می کردی ٣٠ سال را دارد دست کم!!! ...و من اشک هام همین جوری یکی یکی بی صدا تند-تند می ریخت از این همه عشق و فهم و درک خانه کرده توی دل این بچه... این همه شعور، این همه امید، این همه بزرگی در عین کوچکی اش... و دست خودم هم نبود اصلن...! مصاحبه اش که تمام شد و کنار تصویرش نوشت که دخترک، یک ماه پیش به خاطر عدم دریافت به موقع عضو، از دنیا رفته بود، تمام بدنم یخ کرد یکهو؛ و چند لحظه دلم بدجور می خواست که همان جا بمیرد و همه ی بدنش را بردارند ببرند بدهند به اون و هر کی که باید تا همه شان دوباره «زنده» شوند... یعنی تمام زندگی ام، تمام درد هایم، تمام غصه هایم، یک لحظه انگار که مضحک ترین لطیفه ی دنیا شده بود و خودم داشتم توی دلم به خودم و دغدغه هایم، با تمام وجود می خندیدم... و فکر می کردم که دخترک نگران مادرش است که شب ها خواب ندارد به خاطر او و من نگران چه چیزهای مضحکی هستم...!

راستش، همیشه دلم می خواسته که اولندش طوری بمیرم که یک جور ناگهانی ای باشد که کسی عذاب نکشد از حضور دردناکم و دومندش هم که طوری باشد که چیزی از بدنم توی خاک نرود! که هر چه که هست برود جایی دیگری، توی سینه ی دیگری، دل دیگری، چشم های دیگری، وجود دیگری، زنده ماندن و بودنم را جار بزند برای همه. که بعدن بگوید این آدم که رفته، یک مشت پوست و گوشت و استخوان بیشتر نبود ها، اما عطرش مانده توی هوا، گیر کرده توی نفس هام، صدایش با هر نبض توی گوش هام می پیچد، چشم هاش هنوز هم برق می زنند توی صورتم، نور را که حس می کنند... و فکر می کنم که شاید نبود اگر این میل به زنده کردن آدم ها، زنده نگه داشتن خودم و این شوق قوی برای ماندگاری در عین رفتن و نبودن، هیچ وقت پایم را نمی کردم توی یک کفش که می خواهم پزشک بشوم، بزرگ ترین پزشک دنیا!! که انگار هیچ حرفه ی دیگری نمیتوانست این همه «نیاز»م را به ماندن روی شانه ی آن عقربه ی قرمز ثانیه شمار که هی می رود و می آید و زنگ خطر به صدا در می آورد که «دارم می روم ها!»، ارضاء کند و من بتوانم همیشه بخندم و پوزخند بزنم بهش که سواری مجانی دارم می گیرم ازش و هرجا که برود، سوار روی شانه هایش باهاش خواهم رفت، چه بخواهد، چه نه...

بگذریم... نشد که ننویسم در این مورد برای دومین بار و نگویم که بروید سری بزنید به سایت واحد فراهم آوری اعضای پیوندی و اگر که دلتان نمی سوزد برای تن تان که نصفه و نیمه برود زیر خرمن خرمن خاک، یک کارت اهدای عضو هم بگیرید برای روز مبادای تان! راستش شاد شدنم انتهایی نداشت وقتی که چک کردم و متوجه شدم از روزی که من کارتم را تحویل گرفتم، یعنی حدود 3 سال پیش، تا به امروز تعداد آدم هایی که کارت دریافت کرده اند از 14،480 نفر به 244،633 تا رسیده!! 

بروید شما هم بشوید نفر 244،634می شان...

http://www.iran-ehda.com

http://www.ehda.ir 

پ.ن: سال نوتون پیش پیش مبارک!