*

راستش فکر کنم حدودن دوم دبیرستان بودم که تازه توی زندگی م با چالش مواجه شدم. تازه آن روزها فهمیدم که زندگی سختی هایی هم دارد توش به چه گندگی! که تلاش می خواهد گاهی، خستگی می خواهد گاهی، نشد می خواهد گاهی، که گاهی همه چیز آن طور که تو می خواهی پیش نمی رود، که اصلن گاهی هیچ چیز آن طور ها که فکر می کنی هم ساده نیست! و به گمانم که اولین تصمیم گنده ی زندگی ام را همان موقع بود که گرفتم به این امید که به چیزی که می خواهم می رسم و همه چیز خوب پیش می رود و خلاصه دوباره ساده می شود همه چیز، آن طور که قبلن ها هم بود! اما نشد. شکست خوردم و محکم خوردم زمین! و یکهو فکر کردم که دنیا چه جای تنگ و تاریک و بدی شده است و اصلن خیلی پیچیده تر شده از آنی قبل ها شده، که اصلن آنقدر پیچیده شده که محاسبه های ساده ی دفترهایم هم دیگر جوابش را نمی دهد. و همان موقع ها بود باز  که به خودم آمدم و رفتم که بروم دومین مسیرم را امتحان کنم، باز هم به همان امید. و کمی تا قسمتی رسیدم این بار، اما باز هم زندگی ساده نشد، که پیچیده تر تر هم شد. و ادامه پیدا کرد باز و رفت برای خودش مسیرش را، و اصلن آن قدر رفت و رفت هی که خودش هم گاهی توی پیچ و خم هاش گم شد.

و اعتراف می کنم که کمی طول کشید تا بفهمم که کودکی هایم گذشته و هر چه که فرو بروی توی این جنگل، درخت ها هی پر پشت تر می شوند و راه رفتن سخت تر می شود و عمق فرو رفتن ات توی زندگی قد می کشد هی و گاهی خودت هم گیر می کنی وسط این همه راه رفته. که اصلن هیچ چیز دیگر قرار نیست که بشود آن طوری که بود! که هیچ چیز وقتی که رفت بر نمی گردد، که دنیای رنگین کودکی ها و بیخیالی ها ته کشیده، که روزهایم عوض شده دیگر... و سخت بود آن روزها کنار آمدن با این حقیقت سنگین. که تمام شده همه چیز و آن چیزی که به پایان رسیده، دوباره شروع نخواهد شد. که سخت شده دنیا و سخت تر هم می شود از این پس. که بزرگ شده ام و تاوانش را هم باید پس بدهم.

*

امروز اما که به عقب نگاه می کنم، می بینم که لای سختی ها این دنیای «بزرگانه» ای که مجبور شدم تجربه اش کنم، قشنگ ترین و عمیق ترین شادی ها را لمس کرده ام. که دیده ام چیزهایی را و حس کردم حس هایی را که هرگز توی مشت کودکی هایم جا نمی شدند. و بزرگ شدن و چشیدن بیشتر و بیشتر دنیا و آدم هاش و زندگی هایش، یعنی که هم فرصت می کنی قشنگی ها را بیشتر ببینی و بفهمی، هم زشتی ها را... و لابد آدم می تواند بپذیرد که دومی را هم ببیند و حس کند گاهی، به شرط آنکه اولیش هم باشد. که اصلن اولیش همین که گهگاهی هم باشد، باطری های خالی شده ات را چنان پر می کند و آستانه ی تحملت را چنان می برد بالا که دومی ها را هم خیلی ساده تحمل کنی. که اصلن قشنگی زندگی به همین است که بشکنی گاهی و بچسبانی شکسته هایت را باز به هم. و بعد توی آینه به خودت زل بزنی و افتخار بکنی به ترک های بسته شده ی دلت را که رد شان مانده آنجا، که جار می زنند بزرگی ات را...

*

...و همه ش بهانه بود این حرف ها که بگویم. تمام شد، شروع شد، تمام شد، شروع شد، تمام شد. و این «تمام شد» آخری مال عید بود، که به دنبالش دنیای جدید من به عنوان استیجر (کارآموز) شروع می شود باز و اصلن خیلی چیزهای دیگر هم همراهش شروع تر می شود باز هم! ...که دنیا اصلن همه اش همین شروع ها و پایان هاست و اگر بتوانی یک روز بشماری همه ی شروع هایت را همراه پایان های شان، باور نخواهی کرد که تو بودی که رد کردی همه ی این جاده ها را. همه ی شروع ها را و همه ی پایان ها را.

و باز تمام می کنم این راه رفته را و قدم می گذارم توی شروعی نو...

خدایا! شکرت!