توی آن کتاب، «هوشمند ها»، هر انسان زمینی ای را که می بردند به اوراک برای تحقیق، پیش از آنکه برش گردانند به خانه ش، اول حافظه ش را پاک می کردند. و من الان احساس یک موجود به اوراک برده شده و برگشته را دارم. موجودی که از وسط بهار زمینی یکهو کندندش و بردندش به اوراک فضایی و بعد نیمه ی دوم بهارش را پاک کرده اند، و رهاش کردند وسط جاده ی تابستانی یک زمین کهن. و این طور شده که بخشی از بهار از ذهنم پر کشیده، انگار که نبوده اصلن هیچ وقت. و من اوراکم را هیچ به خاطر نمی آورم. و دنیام تقسیم شده به دو نیمه ی قبل از رفتن به اوراک و پس از آن.

و چه خوب که مغز آدم ها این همه قوی است. که این همه بلد است که کدام مدار های سلول های عصبی را هی فشار بدهد و تحریک کند که هی دور خودشان بچرخند و بچرخند و تقویت شوند تا که تصویر آن خاطره ی خاص به جای چند تا ستاره ی سرگردان دور سرشان بچرخدد مدام، آن وقتی که سرشان گیچ می رود از این همه چرخش. و اینکه کدام ها را بگیرد با سلول های عصبی واسطه ای مهاری، دانه به دانه مهارشان کند، تا که هیچ اثری ازشان باقی نباشد دیگر. تا که بروند و بپیوندند به دنیای اوراکی شان.

*

اولین ترم کارآموزی ما هم تمام شد و من فهمیدم که استیجر بودن چقدر سخت است. که چه قدر بی خوابی دارد، چه قدر هر روز صبح مورنینگ ریپورت اینترن کش دارد راجع به مریض های پذیرش شده ی شب گذشته، چه قدر تا 1 ظهر بیمارستان بودن و بعدش تا 3-4 دانشگاه ماندن دارد، چه قدر ماهی دو تا کشیک اورژانش دارد، و چه قدر اصلن تعطیلی هم ندارد و چه قدر حجم درس ها از همه طرف سر به آسمان زده ست... و گرچه آدم را از لحاظ روحی ارضا می کند این رفتن ها و آمدن های مدام و آشنایی با بخش های مختلف و بیماران گوناگون و استادان مختلف و رزیدنت ها و اینترن هاشون و یاد گرفتن از تک تک شان، هر کدام یک جور، اما خستگی جسمی اش بد فشار می آورد به آدم، بد!

...و تازه فکر کنید که این اول راه است. اول یک راه بلند که تهش می رسد به کشیک های نصفه شب و شرح حال گرفتن از 10-20 تا بیمار در یک شیفت و بعدش هم مواخذه های سر مورنینگ ریپورت صبح روز بعد...

راه درازی است، آره. و تهش هیچ معلوم نیست. و همین بعضی وقت ها خسته ام می کند. آدم گاهی دلش می خواهد بداند و ببیند که به کدام سمت دارد می دود... دیدن، رسیدن را راحت تر می کند. و آدم دلش می خواهد کاش می شد حداقل یک بار ببرندش به آینده تا آنجا را ببیند و بعد به شوق همان یک بار دیدن، به خودش اطمینان پیدا کند و باز هم بدود تا که دوباره بتواند آن لحظه را ببیند و برسد...

*

این روزها کم کم داریم اسباب کشی می کنیم. کتاب و دفتر هام رو یکی یک جمع کرده م و گذاشتم توی چند تا جعبه ی گوشه ی اتاق و کلن به حالت آماده باش در اومده م و فقط خدا خدا می کنم که این اسباب کشی هم تموم شه و من بتونم یک گوشه آروم بگیرم! بس که دیگه این اتاق انگار اتاق من نیست، با این قیافه ی جدید پر از جعبه معبه و خالی از خیلی چیزها! انگار آرامش آدم صلب می شه اصلن، نگاه که می کنه به فضای خالی ای که یک روز پر بوده از خرت و پرت های مختلف. ...و فضای خالی ای که یک روز خالی نبوده، خیلی بیشتر از فضا های همیشه خالی توی ذوق می زنند، وقتی نگاه شان می کنی. آدم قلب درد می گیرد اصلن...!