*

علی اصغر بیمارستان فوق العاده ای است. توی این یک سال و اندی که می گذرد از دوران کارآموزی، نشده که جایی این همه حس کنم که اینجا جای من است. همان جایی که باید باشم! علی اصغر بیمارستات کودکان است و همه جایش بوی کودکی می دهد. روی دیوارهایش نقاشی های رنگاوارنگ دارد، از سقف هاش خرس و عروسک آویزان است و روی برد پرستاری اش نقاشی بچه های بستری توی اتاق های روبه رویی را چسبانده اند. اینجا بیمارستان کودکان است و توی دنیای بچه ها، همه چیز نرم و رنگین کمان و گل و بلبل است، حتا آن وقت هایی که مریض باشند. بچه ها فقط و فقط انسان های کوچک نیستند، خیلی بیشترند. فرشته های کوچکی اند شاید از یک جور دنیای دیگر. جایی که آدم هاش توی بودن های مدام شان، دلیل آمدن شان را فراموش نکرده اند. و هر از چندگاهی مسافر این دنیا می شوند و مدتی می مانند و درس های فراموش شده را یاد دور و بری های شان می اندازند، و بعد هم که کارشان را کردند، بزرگ می شوند، عین همه ی ما و گیر می کنند لای کلافه های فراموشی و پیچ در پیچ های مبهم و مجهول بزرگ شدن. انسان شدن. و به گمانم که هر کودکی برای پدر و مادرش فرصتی کوتاه است برای از نو متولد شدن و بزرگ شدن و تازه شدن. و اگر کودک مریض باشد و خانه نشین باشد و یک پایش توی بیمارستان باشد همیشه، این فرصت کوتاه میان آن همه درد و رنجی که پدر و مادر توی مسیر عشق شان به این کوچک وسیع متحمل می شوند، صد ها برابر ارزشمند می شود... چیزی که من این روزها، بارها و بارها دیده ام...

کوچک تر که بودم، آن وقت ها که جایی میان مرز بین کودکی و بزرگسالی هاج و واج مانده بودم، می ترسیدم از برداشتن این یک قدم کوتاه تا بزرگ شدن، که مبادا با بزرگ شدن سخت شوم، سنگ شوم، خاکستری شوم از این عبور، که مبادا یادم برود که توی دنیا جادو هست، فرشته هست، رنگ هست، رویا هست، امید هست، مثل تمام بزرگ ترهای دیگر دنیایم. آن وقت ها فکر می کردم که من هیچ وقت بزرگ نخواهم شد. که یک بخشی از من همیشه می ماند لای قصه ها و افسانه های همه ی آن کتاب های رنگارنگ بچگی ام، لای نقاشی ها و بازی ها و رویاهام، و به گمانم همین شد که هیچ وقت آن یک بخش کوچک کودکی در من نمرد! و این روزها گاهی فکر می کنم که لابد قایم شده بوده جایی و منتظر بوده که در یک لحظه ی غیر منتطره بپرد بیرون و فریاد بزند «دالی!»، همین جا توی بیمارستان کودکان، آن هم درست وقتی که بهش نیاز داشتم، وقتی که داشتم-دارم کم کم بزرگ می شوم....

*

می دانید، آدم ها خیلی وقت ها هیچ نمی فهمند که چه قدر خطر درست از 2 میلی متری بیخ گوش شان گذشته ست، که خدا چه قدر حواسش بهشان بوده و چه قدر  لطف و محبت بوده که همین جوری سرازیر کرده توی دامن شان! کافی است آدم گاهی برگردد و یک نگاهی بیندانزد به همه ی آنچه که گذشته و با خودش فکر کند که توی هر لحظه اگر به جای آنکه همان اتفاقی می افتاد که نیفتاد، دقیقن زندگی اش چه می شد و چه تغییر هایی می کرد.

یک جایی بود توی کتاب «راز فال ورق»(1) که چند وقت پیش می خواندم، که به آنجاش که رسیدم، شوک وارد شده بهم آنقدر بزرگ بود، که یکهو ناخودآگاه از وضعیت دراز کش، بلند شدم نشستم، کمی توی خماری دیوار مقابلم را نگاه کردم، بعد دوباره چندین بار پاراگراف را از نو خواندم و آخر هم کتاب را بستم؛ بس که انگار قضیه توی مغزم جا نمی شد، به هیچ عنوان! قضیه این طور بود که میان صحبت های شخصیت های داستان، یک جاش یکهو یکی به دیگری گفت (نقل به مضمون می کنم، اصلش رو خودتون برید بخونید!) که حیات و حضور تو در این لحظه یک معجزه است. به این خاطر که حضور تو اینجا، توی این لحظه، مستلزم این است که اجداد تو همه تک به تک، سالم به دنیا آمده باشند، سالم مانده باشند، بزرگ شده باشند، ازدواج کرده باشند، آن هم دقیقن با شخص دیگری که قرار بوده جد تو باشد، که آنها هم بچه دار شده باشند، آن هم دقیقن بچه ی مورد نظری که قرار بوده نسل بعدی اجداد تو باشد، و او هم صحیح و سالم بزرگ شده باشد و ازدواج کرده باشند و بچه دار شده باشد و این را همین طور بگیر و برو تا برسی به آخر!!  

این طور که آنجا شخصیت داستان این حرف ها را زد و آن طور که او حساب کرد، یک لحظه به نظرم آمد که چقدر خوش بختم، که چه قدر خاصم، تکم... که همه مان، تک به تک، چه قدر برنده و خوش شانس و «انتخاب شده» هستیم اصلن که این چنین بازی احتمالات را برده ایم و میان این همه عدد، شده ایم همان احتمال 1/nمی که هیچ کس اصلن رویش حسابی باز نمی کرده...! وگرنه چه طور می شده که این همه احتمال اندک ضرب در هم بشوند و حاصل بشود من، ما؟! اما ما شده ایم، مانده ایم، و هنوز هم هستیم... (:

حالا این روزها، گاهی توی درمانگاه که می نشینم و این همه بچه های بیمار با مریضی های مشابه را می بینم، تازه می فهمم که بعضی ناراحتی های دوران کودکی چقدر شیوع شان زیاد است. که بعضی  بیماری های این دوره چقدر هم شیوع شان زیاد است و هم خطرناک اند. و روز به روز بیشتر می بینم و می فهمم این همه بیماری را، این همه کودک بیمار را و این همه خانواده های طوفان زده را و بعد فکر می کنم به اینکه چه طور تمامی این خطر ها، تمامی این آمار هایی که نه تنها توی کتاب ها، که خودم هم به چشم توی درمانگاه ها واقعی اش را می بینم، سایه شان را از سر کودکی من و تو برداشته اند و ما امروز از لا به لای آن همه سد راه بزرگ شدن و رشد کردن و قد کشیدن و به اینجا رسیدن، گذشته ایم... و این جور وقت ها دوباره همان احساس بهم دست می دهد، همان احساسی که آن موقع وقت خواندن حرف های شوک آور آن کتاب، حسش کردم... و یک لحظه از ته دل شکر می کنم، نه تنها به خاطر همه ی بیماری های که نگرفته ام و ندارم، که به خاطر همه ی آنچه که خدا بهم داده و نداده است...

*

بخش اطفال ما هم دارد تمام می شود و کم کم دیگر می شود گفت که یک سال مانده تا امتحان پره-اینترنی (پیش کارورزی). «کنکور»ی است برای خودش این آزمون و از همین الآن رسمن عزای عمومی اعلام شده ست در من، بس که خلاص ای وجود ندارد دیگر انگار از شر این واژه ی 5 حرفی منحوس و این بعد کنکور اصلی و آزمون علوم پایه دیگر می شود سومی ش! ... و به اینها یک برادر کنکوری را هم اصافه کنید تا بفهمید آدم دیگر چقدر می تواند «کنکور زده» شود.

جهت اطلاع، زمان عزای عمومی جهت امتحان ورودی دستیاری را هم قرار است متعاقبن اعلام کنم. سر بزنید مدام (؛

*

زودتر می آیم این بار (:

---

(1) نوشته ی یوستین گوردر.