توی میدون هفت تیر، کنج یک گوشه ی خلوت، جلوی در هتل مروارید، همیشه یه پیرمرد کوچیک که موهای یک دست سپیدی داشت می نشست. یه گمانم ناراحتی قلبی یا تنفسی داشت، چون بیشتر وقت ها ماسک زدنش رو فراموش نمی کرد. روی یه دونه صندلی تا شوی کوچیک می نشست و داد می زد: «حراجیه! حراجیه! 10 تومن!» و به ترازوی جلوی پاهاش اشاره می کرد...

سرش را از پنجره ی ماشین کرد بیرون. موها بلافاصله پشت سرش به رقص آمدند. تا دور دست نگاهش یک سو فقط درخت بود و درخت و درخت و یک سو آب و آب و آب. و میان شان فاصله ای از آسمان خا خوش کرده بود، آبی ای عمیق و یکدست. و یک جای خیلی دوری، توی آن آخرین نقطه ای که چشم هاش یاری می کرد دیدن شان را، همه ی رنگ ها، همه ی خطوط، همه ی زمین، آب و آسمان می رسیدند به هم. گم می شدند توی هم انگار و یکی می شدند، توی نقطه ای. آن قدر که دیگر، نه جنگلی بود، نه دریایی و نه آسمانی فاصله. نقطه ای بود انگار فقط. آخر دنیا. و باورش سخت بود تصور اینکه آن همه درختی که شاخه های انبوه و درخشان سبز شان پیچیده بود لای هم و دعوای شان شده بود انگار با هم سر نیم وجب جا و برگ های بازیگوش شان گرگم به هوا بازی می کردند لای شاخه ها، یکهو همه شان رد کرده باشند آسمان را و با آن همه روح جاری آب، توی یک نقطه جا شده باشند.

قبلن ها، آرزو هایم خیلی بزرگ بود. انگار که مثلن یک کوه عظیمی بود که برای رسیدن به آن بلند ترین قله اش می بایست که کلی کوه نوردی یاد بگیری و صبر و تحمل داشته باشی و خستگی ها و درد های راه را یاد بگیری که بپذیری. و همین دور بودن قله، توی ذهن من دست نایافتنی اش می کرد و چیزی که دست نایافتنی باشد و مرغ همسایه باشد، بد جور غاز می شود یکهو. و من چشم هام رو دوخته بودم روی آن قله و اصلن بر نمی داشتمش که می خواستم این دست نایافتنی را یک روز قشنگ بگیرمش توی دست های خودم!

دیروز پیش از آنکه دکتر امین بیاید، رفتم یک نگاهی بیندازم به بخش اطفال. اولین بارم بود کلن.

فکر کن که یک مشت فرشته را از روی ابرها جمع کرده باشند و خوابانده باشندشان توی تخت خواب های رنگی و فریب شان داده باشند یک جورهایی و زندانی کرده باشند شان میان آن همه رنگ دروغ. و بعد دیوار ها را رنگ آسمان و ابر زده باشند، مبادا که بال های نازک شان حس غربت کنند اینجا روی زمین و بخواهند که پر بزنند و بروند.

خیلی وقت است ندیده مت. نمی دانم کجایی یا چه می کنی اصلن. زنده ای حتا یا که نه...

می دانی، همه چیز از آن روزهای نحس شروع شد. یادت هست؟! همان روزها که قایم می شدی پشت تلفن های پشت سر هم و اس ام اس های مدام و بعد به هم می ریختی و اخم هات بدجور می رفت توی هم و می دیدیم که جلوی اشک ها را می گیری به زور و چیزی ازت بیرون نمی آید، بس که مغرور بودی. عادت کرده بودیم که دیگر نپرسیم ازت که کی هست اصلن. دایی ات بود گاهی. عمویت گاهی. داداش یکی از آنهایی که توی قلمچی پشتیبانش بودی گاهی تر. چه می دانم. یکی بود دیگر. یکی که شاید دایی ات بود، چون به ما ربطی نداشت که کس دیگری باشد.

می گوید کلمه هایت تکراری شده اند. حرف هایت رنگ عادت به خود گرفته اند. راست می گوید.

 تمام دفترهایم شده است تکرار مکررات مدام! تمام زندگی ام تکرار چند حرف. واژه هایم بوی پوسیدگی می دهند، ذوقم را انگار جایی در گذر زمان جا گذاشته ام و جای خالی چیزی، حسی، کسی در قاب لحظه هایم غریبانه خودنمایی می کند. نبود واژه اصلن گویا قلبم را مچاله کرده است، بدجور!

دستم را که دراز می کنم تا خودکار رنگ و رو رفته ام را بردارم و برایت بنویسم، دلم تیر می کشد. و یک جایی توی اعماق درون و یا شاید هم درون اعماقم، یک جور ناخوشایندی زُق زِق می کند. و دلم که می شکند، هوای کوچه پس کوچه هایم طوفانی می شود و باد سرکشم خودش را می کوباند به پنجره ها و صدای زوزه هایش آدم های را می چپاند توی لونه های تنگ و تاریک شان.

هیچ وقت نخواستی بشناسی ام. فکر می کردی که دوستم داری و فریاد های ادعایت گوش آسمان را کر می کرد. یادت رفته بود که پشتوانه ی دوست داشتن شناخت است و دوست داشتن واقعی در عمل...!

یه کیک و یه آب پرتقال لطفاً! اینو گفت و هزاری رو کوبوند روی پیشخون بوفه. تا پیرمرد سفارشش رو بیاره، به نظرش یه عمر طول کشید. معده اش داشت می سوخت. فوری - با سرعت برق - کیک و آب میوه رو قاپید و اسکناس های نیمه پاره رو مچاله کرد و چپوند توی جیب هاش.

هوای آزاد که ریه هاش رو قلقلک داد، ناخودآگاه با چشم هاش دنبال یه گوشه ی دنج گشت تا بره و خودش رو اون تو گم کنه. خیلی زود هم پیداش کرد. مثل توی فیلم های علمی - تخیلی، از نوک بینی اش تا اونجا رو یک خط فرضی قرمز کشید و عین یک آدم آهنی (احتمالاً از توی همون فیلم!)، صاف راه افتاد طرفش. نشست. پا رو انداخت روی پا، با ولع بسته ی کیک رو باز کرد و نی رو فرو کرد توی پاکت آب میوه.

اتوموبیلی با سرعت از خیابان خلوتی عبور می کرد. راننده، از همه ی دنیا بی خبر، پا را محکم و محکم تر روی گاز فشار می داد. ناگهان، صدای بلندی او را از حال خود بیرون آورد. پا را با تمام توان روی ترمر فشرد و ایستاد. سرش را به عقب خم کرد و به صندلی عقب اتوموبیل چشم دوخت.  پاره سنگی به داخل افتاده بود و شیشه ی عقب اتوموبیل نیز شکسته شده بود.

راننده با عصبانیت از ماشین پیاده شد و دنبال مجرم دیوانه ای گشت که این بلا را سر اتوموبیل او آورده بود. بلافاصله چشمش به پسر بچه ی کوچکی افتاد که سر به زیر انداخته بود و با چهره ای شرمگین، به آسفالت خیابان نگاه می کرد. با شتاب به سمت او حرکت کرد. آن قدر عصبانی بود، که نمی دانست چه طور باید این کودک گستاخ و بی ادب را به سزای عملش برساند و بی آن که فرصتی برای فکر کردن بگذارد، بی درنگ سیلی محمکی به گوش کودک نواخت.

مکان: داخل ماشین، کنار خیابون

خورشید در مقابل چشمانم - آرام آرام - به دل زمین می پیوندد. می رود تا پشت پرده ی بلند شب. صدای اذان مسجد از فاصله ای نه چندان دور به گوش می رسد. مردم در خیابان می آیند و می روند. آرام از کنارم می گذرند، بی آن که حتی نیم نگاهی هم به اطراف خود بیندازند. بی حوصله، بی دقت، بی احساس... مثل همیشه. از کنارم می گذرند و کسی هم نیست که در لحظه ی گذر از کنار جاده ی زندگی، عطر غم انگیزی را که در فضا پیچیده است، حس کند...

وای...! چه قدر فاصله این جاست بین آدم ها... چه قـ‍ـــــدر...