راست می گویی. راست می گفت!

خیلی وقت است که نبوده ام و نیستم میان جنب و جوش و هیاهوی همیشگی واژه ها. اصلن انگار که وسط این همه جریان حرف و کلمه، ساکن و ساکت زل زده ام به نقطه ها و دنیا دور سرم می چرخد. واژه هایم را به درخت ها زنجیر کرده ام انگار. و واژه هایم شکفتند و گل دادند و رسیدند و میوه شدند و همان جا روی درخت ها، همراه غل و زنجیرشان پوسیدند. باغبان خوبی نبوده ام برای واژه هایم، می دانم. و خیلی وقت است که همه شان شاکی اند از دستم و دنبال شان که می دوم، با زیرکی جا خالی می دهند! و من همه شان را به همین سادگی ها، گم کرده ام...

اما باور دارم که هنوز هم می شود روی ورق ها بذر واژه پاشید و منتظر ماند تا یکی دو تا حس شاعرانه فرود بیاید و معجزه ی باران کاری کند که همه ی واژه ها آزادنه برویند و بشکفند و برسند و بیفتند...

و سقوط آزاد، چه حس صعود شیرینی است وقتی که میوه ای باشی از یک درخت، واژه ای از ته یک دل، و اشکی از یک چشم خیس...! و برای همین است که هنوز هم بی واژه می نویسم. به آن امید که یکی از همین روزها، بذرهایم برویند و واژه های کالم برسند و همراه سیب دل، لحظه ای تابی بخورند و بیفتند...

و می دانی...؟ من میان باغ واژه های رسیده ام یک روز، یک روز نزدیک، یک روز نه خیلی دور، غرق خواهم شد.