نسیم خنکی از سمت آب ها می وزید سمت شاخه ها و قلقک شان می داد. و درخت ها وقتی که می خندیدند، خطوط روشنی غبار آلودی از نور از میان انگشتان کشیده شان راه باز می کرد سمت دریا. و دل هر قطره ی آب زیر انعکاس باریکه ها ی نور، برق می زد.

چشم ها را بست و گردنش را تا آنجا که جا داشت خم کرد به عقب. گذاشت نسیم وسط راهش به سوی جنگل کمی با موهایش بازی کند و آفتاب میان مسیرش به سمت آب، دست سرخش را بکشد پشت پلک ها. و در یک لحظه، در یک لحظه ی کوتاه که تا به نهایت انگار کش می آمد یکهو و دوباره بر می گشت سر جاش، خنکای نسیم و گرمای ساده آفتاب توی دلش خوردند به هم، و انفجار نور روحش را از آنجای نامعلومی که بود، تکانی غریب داد. و نسیم و نور هر یک که به مسیر خودش رفت، روحش توی آرامش تازه اش، میان جای خالی انفجار چند لحظه ی پیش، نفسی عمیق کشید.

پلک های داغش را گشود. نگاهی گذرا انداخت به آن نقطه ی دوردستی که همه ی دنیا انگار توی آن می رسید به هم. و بعد، یکهو، همان طور که لبه ی پنجره ی ماشین را محکم چسبیده بود، چرخید و رو برگرداند سمت عقب. موهاش زیر دست باد، روی خطوط چهره اش سر خوردند. چشم ها را تنگ کرد و از لای تارهای درهم موها محو آب شد و درخت و آسمان.

فکر کرد: پایان از همین جا آغاز می شود.